Over mij · Houda
Over mij · Houda
Liever luisteren naar mijn verhaal?
→
Of liever lezen? ↓
Jarenlange emotionele verwaarlozing. Vijftien jaar een eetbuistoornis. Angst die als een rode draad door mijn leven liep. Paniekaanvallen. Twee burn-outs. Een shopverslaving die me met schulden achterliet.
En rouw.
Niet alleen de rouw die ontstaat wanneer iemand overlijdt. Maar ook rouw om mensen die uit mijn leven verdwenen. Om relaties die anders liepen dan ik had gehoopt. Om versies van mezelf die er niet meer zijn. Zelfs om een lichaam dat ooit anders was dan het nu is.
Als ik het zo achter elkaar zet, is het misschien niet zo gek dat ik gefascineerd ben geraakt door onze mentale gezondheid.
Door waarom we doen wat we doen.
Waarom we soms wéten dat iets niet goed voor ons is en het toch blijven doen.
Waarom iets wat jaren geleden gebeurde vandaag nog steeds pijn kan doen.
Waarom je lichaam alarm kan slaan terwijl je verstand zegt dat er niets aan de hand is.
En waarom we soms alles uit de kast halen om maar niet te hoeven voelen wat er vanbinnen gebeurt.
Ik ken die vragen niet alleen vanuit mijn werk in de psychiatrie. Ik ken ze ook vanuit mezelf.
Mijn carrière in de zorg begon door de televisieserie ER. Ja, echt.
Ik wilde verpleegkundige worden en uiteindelijk op de spoedeisende hulp werken. Tijdens mijn opleiding lukte het alleen niet om daar een stageplek te krijgen en zo kwam ik terecht in de psychiatrie.
En daar ontdekte ik een wereld die me enorm fascineerde. Hoe verschillend mensen zijn. Hoe anders ieder verhaal kan zijn. Het onverwachte. Geen dag die hetzelfde is.
Inmiddels werk ik al meer dan 14 jaar binnen de geestelijke gezondheidszorg. Ik heb voornamelijk op acute psychiatrische afdelingen gewerkt en heb in die jaren veel verschillende vormen van psychiatrische problematiek en crisissituaties meegemaakt. Tegenwoordig werk ik ook veel met mensen met een licht verstandelijke beperking.
Wat mij daarin misschien nog wel het meeste raakt, is de kwetsbaarheid van mensen. Dat je op een moeilijk moment een veilige factor voor iemand kunt zijn.
En tegelijkertijd zet dit werk mij regelmatig weer met beide benen op de grond. Het maakt me dankbaar voor mijn eigen mentale gezondheid. Want ook die is voor mij niet altijd vanzelfsprekend geweest.
Werken in de psychiatrie betekent niet automatisch dat je altijd begrijpt wat er in je eigen binnenwereld gebeurt. Dat deed ik namelijk ook niet.
Als kind huilde ik makkelijk. Ik kreeg regelmatig te horen dat ik me aanstelde, te gevoelig was of dat anderen het veel zwaarder hadden. Dus leerde ik steeds beter om mijn gevoelens in te slikken.
Alleen verdwijnen gevoelens natuurlijk niet omdat je besluit ze niet te voelen. Ik vond andere manieren om ermee om te gaan. Eten werd daar één van.
Ik heb ongeveer vijftien jaar geworsteld met een eetbuistoornis. Heel lang dacht ik dat ik vooral een probleem had met eten. Pas veel later begon ik te begrijpen dat het eten voor mij óók een manier was geworden om niet te hoeven voelen wat eronder zat.
Ook angst liep jarenlang als een rode draad door mijn leven. Bang om iets verkeerd te doen. Bezig zijn met wat anderen van mij vonden. Spanning voelen. Me aanpassen. Alert zijn.
En er waren ervaringen uit mijn verleden die meer met mij hadden gedaan dan ik lange tijd doorhad. Gepest worden. Afwijzing. Woorden die jarenlang zijn blijven hangen. Het gevoel er niet bij te horen. Mensen die kwamen en weer verdwenen. Gevoelens waar vroeger niet altijd ruimte voor was.
Ik was volwassen geworden. Maar sommige stukken van mij reageerden nog steeds vanuit pijn die veel ouder was.
Tijdens mijn tweede burn-out kreeg ik paniekaanvallen. En die hebben mijn wereld een tijd behoorlijk klein gemaakt.
Benauwdheid werd eng. Mijn lichaam voelde niet meer veilig. En op een gegeven moment werd ik niet alleen meer bang van de paniek zelf, maar vooral voor het krijgen van nóg een paniekaanval.
Een tram instappen. Naar de bioscoop gaan. Boodschappen doen. Alleen thuis zijn. Dingen waar ik normaal niet over nadacht, werden ineens spannend.
En dat vond ik ergens ook confronterend. Ik werkte tenslotte al jaren in de psychiatrie. Ik wist professioneel heel veel over mentale gezondheid.
Maar weten hoe iets werkt en het zelf voelen zijn twee totaal verschillende dingen.
Op een gegeven moment was ik bereid om van alles te proberen als het me maar kon helpen. En daar kwam iets opnieuw op mijn pad waar ik eerder eigenlijk helemaal niets van moest hebben.
EFT.
Ja hoor.
Ik had er al eerder over gehoord. Tijdens een business academy ontmoette ik een vrouw die geschoold was in EFT. Ze vertelde wat EFT voor haar had betekend en hoe zij het gebruikte.
Ik vond het maar zweverig. Hoe zou kloppen op bepaalde punten nou iets kunnen veranderen? Dus ik deed er verder niets mee. Totdat ik zelf vastliep.
Mijn huisarts en fysiotherapeut adviseerden mij onder andere ademhalingsoefeningen. Ik ging mediteren. Ik volgde een cursus. Dingen waar ik eerder misschien mijn vraagtekens bij had gezet, ging ik toch proberen.
En ik merkte dat er iets gebeurde wanneer ik niet alleen probeerde anders te dénken, maar ook mijn lichaam hielp om rustiger te worden.
Toen kwam diezelfde vrouw via Instagram opnieuw op mijn pad. Ze organiseerde een workshop EFT. En ik dacht:
Wat nou als ik mijn oordeel even aan de kant zet en gewoon ga kijken wat het voor mij doet?
Ik begon boeken te lezen. Video’s te kijken. Zelf te kloppen. Ik gebruikte een app en volgde uiteindelijk haar workshop. En toen dacht ik: Hé. Wacht even.
Ik ontdekte dat ik EFT niet alleen kon gebruiken wanneer ik op dat moment spanning voelde. Ik kon ook onderzoeken waar bepaalde gevoelens en reacties vandaan kwamen.
Waarom raakt iets mij zo?
Waarom reageert mijn lichaam hierop?
Waarom kan iets wat jaren geleden is gebeurd vandaag nog steeds zoveel oproepen?
Ik merkte dat ik kon stilstaan bij emoties die ik jarenlang had weggestopt en bij gebeurtenissen uit mijn verleden die nog steeds iets met mij deden.
In die periode volgde ik ook therapie. En hoe meer ik zelf ontdekte, hoe nieuwsgieriger ik werd. Uiteindelijk dacht ik: Hier wil ik me in laten opleiden.
Niet alleen omdat ik EFT zelf beter wilde begrijpen. Ik wilde dit ook aan andere vrouwen kunnen meegeven.
Tijdens mijn opleiding ging ik steeds meer vrouwen begeleiden met EFT. En toen zag ik niet alleen wat het bij mij deed. Ik zag ook wat er bij anderen kon veranderen.
Ik begeleidde bijvoorbeeld een vrouw die nauwelijks over het verlies van haar vader kon praten. Later lukte dat wel. Ik werkte met een vrouw die bang was om alleen naar buiten te gaan en die later weer zelfstandig dingen begon te ondernemen.
Ik zag vrouwen anders omgaan met gevoelens, spanning en angst waar ze soms al ontzettend lang mee rondliepen. En iedere keer dacht ik: Dit is waarom ik dit wil doen.
Want ik herken iets in de vrouwen die bij mij komen. Ik weet hoe het is als angst je leven kleiner maakt. Ik weet hoe het is om gevoelens jarenlang weg te stoppen zonder door te hebben dat je dat eigenlijk aan het doen bent. En ik weet hoe het is om volwassen te zijn en erachter te komen dat dingen die jaren geleden zijn gebeurd nog steeds invloed kunnen hebben op hoe je vandaag denkt, voelt en reageert.
Daarom gaat mijn werk inmiddels veel verder dan het onderwerp eetbuien waarmee mijn praktijk ooit begon.
Ik wil werken met wat erónder zit.
Naast mijn eigen ervaringen neem ik inmiddels behoorlijk wat professionele bagage mee.
Met veel ervaring binnen onder andere de acute psychiatrie en het werken met mensen met een licht verstandelijke beperking.
Met ervaring met uiteenlopende psychiatrische problematiek en complexe crisissituaties.
Volgens de richtlijnen van EFT International.
En inmiddels ruim 30 vrouwen begeleid met EFT.
Waardoor uitleggen en ingewikkelde informatie begrijpelijk maken ook echt bij mij past.
Maar uiteindelijk zeggen opleidingen, aantallen en werkervaring natuurlijk niet alles. Je moet je ook veilig voelen bij degene tegenover je.
Als je bij mij komt, hoef je niet precies te weten wat er aan de hand is. Je hoeft ook niet de juiste woorden te hebben.
Je mag boos zijn. Verdrietig. Bang. Beschaamd. In de war. Je mag weerstand voelen. Je mag iets niet weten.
Voor mij bestaat er geen goed of fout in wat er in jouw binnenwereld naar boven komt. Veiligheid vind ik daarin ontzettend belangrijk.
Ik stel vragen. Ik laat stiltes vallen. Ik leg dingen graag zo simpel mogelijk uit. We kunnen serieus bezig zijn en vijf minuten later samen lachen. Humor hoort bij mij.
Maar ik stel ook duidelijke kaders. En als we met EFT werken, wil ik vooral dat we ook daadwerkelijk gaan wérken. Soms is praten nodig om te begrijpen wat er gebeurt. Maar we hoeven niet een hele sessie alleen maar óver een gevoel te praten als we er ook mee aan de slag kunnen.
Een van de dingen die ik zo mooi vind aan EFT, is dat je het ook zelf kunt leren gebruiken. Je hebt er geen ingewikkelde spullen voor nodig. Je hebt je handen altijd bij je.
En hoe mooi is het als je niet alleen tijdens onze sessies iets kunt doen met wat je voelt, maar ook steeds beter leert wat jij zelf nodig hebt wanneer je systeem reageert?
Daarom verwacht ik binnen mijn trajecten ook iets van jou. Ik begeleid je. Ik stel vragen. Ik help je onderzoeken. Ik geef je uitleg en tools. Maar we doen het samen.
Soms krijg je iets mee om tussen onze sessies door te doen, te bekijken of te oefenen. Niet omdat je huiswerk voor mij moet maken. Maar omdat jij uiteindelijk degene bent die steeds beter mag leren begrijpen:
Wat gebeurt er in mij? En wat heb ik nu nodig?
Mijn achtergrond zorgt ervoor dat ik veel heb gezien en gehoord. Ik schrik niet snel van een verhaal en ik weet ook dat niet iedere hulpvraag hetzelfde is.
Die ervaring neem ik mee in hoe ik naar jou kijk, hoe belangrijk ik veiligheid vind en hoe ik mijn eigen grenzen als begeleider bewaak.
Want niet iedere hulpvraag hoort bij mij. Soms past begeleiding met EFT binnen mijn praktijk. En soms heeft iemand andere of specialistischere hulp nodig.
Ook daar wil ik eerlijk over zijn.
Mijn naam is Houda. In het Arabisch wordt mijn naam uitgesproken als Hodã en de betekenis van mijn naam heeft te maken met leiding en het wijzen van de weg.
En eigenlijk past dat precies bij hoe ik mijn rol zie. Ik bepaal niet welke weg jij moet nemen. Ik loop een stukje met je mee.
Terwijl jij steeds beter leert begrijpen wat er in jou gebeurt, wat je nodig hebt en hoe je meer veiligheid en vertrouwen in jezelf kunt ervaren.
Ook de golven in mijn logo zijn niet zomaar gekozen. Ze staan voor de beweging die bij gevoelens, je zenuwstelsel en herstel hoort.
Het gaat omhoog.
Het gaat omlaag.
En soms gaat het daarna weer omhoog.
Herstel loopt niet in één rechte lijn. En dat hoeft ook niet.
De Binnenwereld Podcast
Want geloof me: als ik mijn hele verhaal hier neerzet, ben je nog wel even aan het scrollen. In een aflevering van De Binnenwereld Podcast neem ik je daarom uitgebreider mee in mijn verhaal.
Van vroeger tot nu. Over de dingen waar ik zelf tegenaan ben gelopen, wat ik onderweg over mezelf heb geleerd en hoe dat uiteindelijk heeft geleid tot Praktijk Hodã en het werk dat ik vandaag doe.
Link naar aflevering volgt (tijdelijk google.nl)
Ontvang inzichten over je brein, emoties en automatische patronen. Met herkenbare voorbeelden, praktische tips en inspiratie om jezelf steeds een beetje beter te begrijpen.
Geen overvolle inbox. Wel waardevolle inzichten.
Uitschrijven kan op ieder moment. Lees de privacyverklaring. Formulier nog niet gekoppeld (tijdelijk google.nl).